دلت تنگ است میدانم ، قلبت شکسته است می دانم ، زندگی
برایت عذاب است میدانم ، دوری برایت سخت است میدانم، اما
برای چند لحظه آرام بگیر عزیزم.
گریه نکن که اشکهایت حال و هوای مرا نیز بارانی می کند ، گریه
نکن که چشمهای من نیز به گریه خواهند افتاد ، آرام باش عزیزم ،
دوای درد تو گریه نیست.
بیا و درد دلت را به من بگو تا آرام بگیری ، با گریه خودت را آرام نکن
با تنهایی باش اما اشک نریز ، درد دلت را به تنهایی بگو زمانی که
تنهایی.
گریه نکن که اشکهایت مرا نا آرام می کند ، گریه نکن چون گریه تو را
به فراسوی دلتنگی ها میکشاند ، گریه نکن که چشمهایم طاقت این
را ندارند که آن اشکهای پر از مهرت را بر روی گونه های نازنینت
ببینند و دستهایم طاقت این را ندارند که اشکهای چشمهایت را از
گونه هایت پاک کنند ، گریه نکن که من نیز مانند تو آشفته می شوم
گریه نکن ، چون دوست ندارم آن چشمهای زیبایت را خیس ببینم
حیف آن چشمهای زیبا و پر از عشقت نیست که از اشک ریختن
خیس و خسته شود؟
ای عزیزم ، ای زندگی ام ، ای عشقم ، اگر من تمام وجودت می
باشم ، اگر مرا دوست می داری و عاشق منی ، تنها یک چیز از تو
می خواهم که دوست دارم به آن عمل کنی و آن این است که دیگر
نبینم چشمهایت خیس و گریان باشند ، زندگی ارزش این همه اشک
ریختن را ندارد ، آن اشکهای پر از مهرت را درون چشمهای زیبایت
نگه دار ، بگذار این اشکها در چشمانت آرام بگیرند.عزیزم گریه نکن
چون من از گریه هایت به گریه خواهم افتاد ، وقتی اشکهایت را
میبینم غم و غصه به سراغم می آید.
وقتی اشکهایت را میبینم حال و هوای غریبی به سراغم می آید
وقتی اشکهایت را میبینم ، از زندگی ام خسته می شوم ، وقتی
اشک می ریزی دنیا نیز ماتم میگیرد ، پرندگان آوازی نمیخوانند ، بغض
آسمان گرفته می شود ، هوا ابری می شود و پرستوهای عاشق
خسته از پرواز.
گریه نکن عزیزم ، آرام باش عزیزم ، بگذار این اشکهای گذشته را از
گونه های نازنینت پاک کنم ، دستهایت رادر دستان من بگذار عزیزم
سرت را بر روی شانه هایم بگذار عزیزم و درد دلهایت را در گوشم
زمزمه کن عزیزم ، من می شنوم بگو درد دلت را عزیزم.
با گریه خودت را خالی نکن عزیزم چون بغض گلویم را می گیرد ، با
گفتن درد دلت به من خودت را خالی کن تا دل من نیز خالی شود
میدانم وقتی این متن مرا میخوانی اشک از چشمانت سرازیر می
شود ، آری پس برای آخرین بار نیز گریه کن چون این درد دلی بود که
من نیز با چشمان خیس نوشتم.

يه روز وقتی به گل نيلوفر نگاه می کردم

ترس تموم وجودم رو برداشت که شايد منم يه روز مثل گل نيلوفر تنها بشم

سريع از کنار مرداب دور شدم

حالا وقتی که می بينم خودم مرداب شدم دنبال يه گل نيلوفر می گردم که از تنهايی نميرم

و حالا می فهمم كه گل نيلوفر مغرور نيست اون خودشو وقف مرداب کرده

دلم واسه کسی تنگه که طلوع عشق رو به قلب من هديه داده

دلم واسه کسی تنگه که با زيبايی کلامش منو در عشقش غرق كرده

دلم واسه کسی تنگه که تنم آغوشش را می طلبه

دلم واسه کسی تنگه که قلب من برای داشتنش عمرها صبر می کنه

بعضی وقتا چشمام به قلبم حسودیش می شه

آخه تو همیشه تو قلبمی ولی از چشمام دوری

اگه لحظه ای تردید رو در نگاهم احساس کردی

اگر ترس از نبودنت بر وجودم سایه افکند

اگر رها شدن دستت دلم رو لرزوند

اگر فکر دوریت خواب رو از چشمام گرفت

بدون که همه اینها بهانه ایه برای عاشق بودن

اولین عشقم خواهی بود  چون خودم می خواستم

و تو آخرین عشقم خواهی شد چون خودت می خواستی

این بار هم تو رو می یابم در هیاهوی یک التهاب ناب که صداقت رو معنا می کنه

تو رو آغاز می کنم به روی برگ های سپید

 تا برگهای دفتر زندگیم آروم آروم از روح ترانه هات لبریز بشن

باز می گردم به آغاز به ابتدای نگاه تو به اوج احساس های بی نشون دوست داشتن

چه زيبا گفتم دوستت دارم چه صادقانه پذيرفتی

چه فريبنده آغوشم برايت باز شد چه کودکانه همه چيزم شدی

هر چندتا تو منو دوست داری من يه دونه بيشتر دوست دارم

ميدونی اينجوری خوبيش اينه که حتی اگه منو دوست نداشته باشی

باز من يه دونه دوست دارم

تو رو دوست خواهم داشت آن چنان که خودم رو حتی اگه تمام عاشقا رو ديوونه بخونی

و عشق رو قصه ای بی سر انجام

من تو رو دوست خواهم داشت بيشتر از اونچه خودم رو

تو رو دوست خواهم داشت با هزار احساس خاموش

تو رو مثل بارون دوست دارم

مثل آب مثل خاک مثل نان مثل گل

مثل تو

من